OCC, GENIUS Act Sabit Koin Kurallarını Nihaileştirdi: 2027'de Neler Değişiyor?

Para Denetleme Ofisi (OCC), GENIUS Act yasasının temel hükümlerini hayata geçiren nihai kuralı 21 Ekim 2026 tarihinde yayımladı. Kural, OCC yetki alanındaki ödeme sabit koin (stablecoin) ihracçılarına; rezerv varlıkları, itfa, risk yönetimi, açıklamalar ve saklama konularında gereksinimler getiriyor. Kural ve yasa 18 Ocak 2027'de yürürlüğe giriyor.

İhraca hazırlanan kuruluşlar için kural, yasal gereksinimleri operasyonel standartlara dönüştürüyor. Token sahipleri için ise bir token'ı nelerin karşılaması gerektiğini ve itfanın nasıl işleyeceğini tanımlıyor. Ancak denetime bırakılan tartışmalı bir soru var: Üçüncü taraf üzerinden ödenen bir ödül, ne zaman ihracçı tarafından verilen yasaklanmış getiri sayılır?

OCC Sabit Koin Kuralı: Temel Gereksinimler

Bunlar, OCC'nin kendi yetki alanındaki kuruluşlara yönelik gereksinimleridir; tablo, GENIUS Act kapsamında geliştirilen tüm kuralların özeti değildir. Nihai metindeki istisna ve koşullar önemlidir; özellikle karşı taraf riski, itfa ve ihracçıya özgü sermaye gereksinimleri açısından.

Phemex'te işlem seçeneklerini keşfedin

OCC Denetimindeki Bir Sabit Koini Neler Karşamalı?

Kural, dolaşımdaki sabit koinlerin değerine en az eşit toplam değere sahip rezerv varlıkları zorunlu kılıyor. Bu varlıklar tanımlanabilir ve ihracçının diğer varlıklarından ayrıştırılmış olmalıdır. İhracçı ayrıca, stres koşulları dahil olmak üzere rezervlere erişebildiğini ve bunları itfa için gereken fona dönüştürebildiğini göstermelidir. bire-bir asgari oranını tek başına karşılamak, likiditeyi yönetme ihtiyacını ortadan kaldırmaz.

Uygun varlıklar; nakit, nitelikli vadesiz mevduatlar, bir Federal Reserve Bankası'nda tutulan fonlar ve kalan vadesi 93 günden uzun olmayan ABD Hazine tahvillerini içerir. Kural ayrıca belirli kısa vadeli repo işlemlerine, nitelikli devlet para piyasası fonlarına ve uygun rezerv varlıkların bazı tokenize edilmiş biçimlerine izin verir. İhracçılar, yalnızca likit gördükleri bir varlığı rezerv olarak sayamaz; söz konusu varlık kuralın ölçütlerini karşılamalıdır.

Nihai kural portföy kontrolleri ekliyor. Rezervlerin en az %5'i, talep anında erişilebilir nitelikli fonlarda tutulmalıdır. Tek bir karşı tarafa olan risk, genel olarak rezerv varlıkların %40'ını aşamaz. Belirli riskler bu sınırlamanın dışındadır; ABD hükümetine, nitelikli saklama düzenlemelerine ve bazı merkezi takas edilen işlemlere maruz kalma gibi istisnalar buna dahildir. OCC, bir Federal Reserve Bankası'nda tutulan para için %40 sınırını korudu.

İhracçılar, dolaşımdaki sabit koinlere ve rezervlerinin tutar ve bileşimine ilişkin aylık raporlar yayımlamalıdır. Kayıtlı bir bağımsız denetim firması bildirilen bilgileri incelemeli, üst düzey yöneticiler ise bu bilgileri OCC'ye sertifikalandırmalıdır. Bu açıklamalar, sahiplere karşılığı kontrol etme imkânı verir; ancak bir ödeme sabit koinini sigortalı bir mevduat haline getirmez.

Itfa Nasıl İşler?

Bir ihracçı; süreci, uygulanan ücretleri ve beklenen ödeme zamanını açıklayan bir itfa politikası yayımlamalıdır. Nihai kurala göre, uygun bir itfa talebi genel olarak iki iş günü içinde karşılanmalıdır. Bu süre, ihracçı talebi aldıktan ve müşteri kabulü dahil gerekli koşullar sağlandıktan sonra başlar. Kural ayrıca itfayı haksız yere geciktirmeyen kabul prosedürleri öngörür.

OCC, yoğun çekimlere yaklaşımını revize etti. Taslak kural, bir sabit koin markasının dolaşımdaki değerinin %10'unu 24 saat içinde aşan talepler gelirse itfa süresini otomatik uzatmayı öngörüyordu. Nihai kural ise bu eşiğin aşılması halinde ihracçıyı OCC'yi bilgilendirmekle yükümlü kılıyor. İhracçı uzatma talep edebilir; ancak uzatmayı verip vermeyeceğine OCC karar verir. Eşiğin aşılması, normal takvimi otomatik olarak durdurmaz.

İhracçılar, sahiplere ödeme sabit koinlerinin banka mevduatı olmadığını, yasal para olmadığını ve federal mevduat ya da hisse sigortası kapsamına girmediğini bildirmek zorundadır. Tanımlı bir itfa hakkı düzenleyici bir korumadır; ancak bir müşterinin sigortalı banka mevduatında aldığı koruma ile aynı şey değildir.

İhracçıların Başka Neler Yapması Gerekiyor?

Kural, bir ihracçının faaliyetleri ve riskleriyle orantılı kontroller talep ediyor. Bu kontroller; likidite, bilgi güvenliği, hizmet sağlayıcılar, iç denetim ve iş sürekliliği kesintileri gibi alanları kapsıyor. İhracçılar, yalnızca ay sonunda bildirilen bir bakiyeye dayanmak yerine, rezerv portföylerinin stres dönemlerinde itfaları destekleyip destekleyemeyeceğini değerlendirmelidir.

Kapsamdaki ihracçılar, risklerini yansıtan gereksinimlerin yanı sıra 5 milyon dolar asgari sermaye tabanıyla karşı karşıyadır. Ayrıca 12 aylık gidere dayalı bir operasyonel tampon bulundurmak zorundadırlar. Bu kaynakların amacı rezervlerden farklıdır: Rezervler sabit koin sahiplerine olan yükümlülükleri karşılar; sermaye ve tampon ise ihracçının zararları yönetme ve faaliyetini sürdürme kapasitesini destekler.

Saklama kuralları, OCC denetimindeki kuruluşların kapsamdaki müşteri varlıklarını nasıl koruyacağını ele alır. Bu kurallar, müşteri malını saklayıcının kendi varlıklarından ayıran kayıt ve kontroller ile omnibus hesaplar ve alt saklama için koşullar öngörür. Bu durum; sabit koin, rezerv varlık veya ihraçta kullanılan özel anahtar tutan kurumlar için önem taşır.

Nihai Kuraldan Kimler Etkileniyor?

Kural, OCC denetimindeki kuruluşları ve OCC yetkisi altındaki某些 yabancı ihracçıları hedefler. Diğer kurumlar, GENIUS Act kapsamındaki kendi sorumluluklarını uygulamaktadır. OCC ayrıca Hazine ile koordinasyon içinde, Banka Gizlilik Yasası, kara para aklamayı önleme (AML) ve yaptırım gereksinimlerine ilişkin ayrı bir kural yapımı planlıyor.

Üçüncü Taraf Ödülleri Neden Hâlâ Tartışmalı?

GENIUS Act, bir ihracçının yalnızca sahibin sabit koin faaliyetiyle bağlantılı olarak faiz veya getiri ödemesini yasaklıyor. OCC'nin taslak kuralı, iştirakler ya da diğer üçüncü tarafları içeren bazı düzenlemelerin bu yasağı ihlal ettiğine dair çürütülebilir bir karine içeriyordu. Nihai kural bu karineyi kaldırıyor. OCC, düzenlemeleri başvurular ve denetim yoluyla vaka bazında inceleyeceğini belirtiyor.

Karineyin kaldırılması, tüm üçüncü taraf ödüllerine izin verildiği anlamına gelmez. Bir vekilin ihracçı adına yaptığı ödeme hâlâ yasağın kapsamına girebilir; yasaklanmış getiriyi başka bir kurum üzerinden yönlendirmeye tasarlanmış bir düzenleme hâlâ kuralı ihlal edebilir. OCC, yasa öncesi kurulmuş ödül programlarının uyumlu olduğunu da varsaymaz. Geride kalan soru, düzenleyicinin belirli iş düzenlemelerinde çizgiyi nereye çekeceğidir.

OCC'nin dile getirdiği endişe, geniş bir karinenin yasal faaliyetleri de kapsayabileceği ve karinenin dışındaki düzenlemelerin yasal olduğu izlenimini verebileceği yönündeydi. Kurum, denetim deneyiminin yasaklanmış işlemleri belirlemesine ve olası gelecekteki rehber ya da kural yapımına bilgi vermesine güveniyor. Bu yaklaşım, ihracçılara düzenleme önerme alanı bırakıyor; ancak platformları ve bankaları her ödül modelini kapsayan tek bir testten de mahrum bırakıyor.

Vadeli işlem ürünlerini inceleyin

Sektör Profesyonelleri Kuralı Nasıl Değerlendiriyor?

Bankacılık gruplarının mevduat kaçışı endişesi bir risk değerlendirmesidir; nihai kuralın mevduatları zaten hareket geçirdiğine dair bir bulgu değildir. American Bankers Association, üçüncü taraf ödüllerinin ödeme sabit koinleri ile kredi finansmanında kullanılan mevduatlar arasındaki ayrımı zayıflatabileceğini söylüyor. Bank Policy Institute ise belirsizliğe odaklanıyor: Vaka bazlı kararlara ilişkin yayımlanmış ölçüt ya da sonuç olmadan şirketler sınırın nerede olduğunu bilemeyebilir.

Rakip görüş, çok sayıda üçüncü taraf ödülünün peşinen hukuka aykırı sayılmasının, yasanın yasaklamadığı düzenlemeleri kısıtlayabileceğini savunuyor. Blockchain Association bu argümanı taslağa ilişkin yorumlarında ileri sürmüştü; bunu nihai kuralın her hükmüne verilmiş bir tepki gibi sunmak doğru olmaz. OCC'nin kararı, her iki tarafın da yasağın pratikte nasıl uygulandığını izlemesiyle sonuçlanıyor.

Nihai kural önemli bir uygulama adımıdır: OCC denetimindeki ihracçılara 18 Ocak 2027 öncesinde bir gereksinimler seti sunuyor. En kritik çözülmemiş mesele, ihracçıların getiri ödeyip ödeyemeyeceği değil — yasağın kendisi sürüyor — OCC'nin bağımsız üçüncü taraf teşviklerini, fiilen ihracçı tarafından ödenen getiri işlevi gören ödemelerden nasıl ayıracağıdır.