Restaking, merkeziyetsiz finans (DeFi) alanında, stake edilmiş varlıkların ek ağları güvence altına almak için yeniden kullanılması yöntemidir ve risk-ödül dengesi açısından inceleme altındadır. Daha yüksek getiri vaat etmesine rağmen, aynı teminatı kullanarak birden fazla protokolde güvenliği katmanlandırdığı için önemli riskler de getirir. Bu yaklaşım, yalnızca büyük operatörlerin çoklu ağ pozisyonlarının karmaşıklıklarını etkili bir şekilde yönetebilmesi nedeniyle merkezileşmeye yol açabilir. Restaking’den elde edilen getiriler genellikle sentetiktir; gerçek ağ faaliyetinden ziyade token emisyonları ve spekülatif ücretlerden türetilir. Bu durum, modelin doğrulanabilir zincir üstü fayda yerine yeniden döngüye alınan teşviklere dayanması nedeniyle restaking’in uzun vadeli sürdürülebilirliği konusunda endişeler doğurur. DeFi gelişirken, karmaşık risk soyutlamaları yerine şeffaflığı ve gerçek ekonomik faaliyeti önceliklendiren getiri sistemlerine olan ihtiyaç artmaktadır.